วันนี้ก็เป็นเรื่องการสัมภาษณ์นะครับ กับการสอบถามความเห็น เเละ มุมมองของรุ่นพี่ในดวงใจ

 

สำหรับผม ผมได้สัมภาษณ์พี่เข้ม รุ่นพี่ปีที่เเล้วทาง MSN เนื่องจากพี่เข้มเป็นพี่ชายคนหนึ่งที่เอาใจใส่น้องๆอย่างดี เเละ มีงานอดิเรกในเรื่องดนตรี(เเบบเดียวกับผม) ผมจึงนับถือพี่เข้มเหมือนพี่ชายเเท้ๆคนหนึ่งเลยทีเดียว บทสัมภาษณ์นี้จึงมีความเป็นกันเอง(สูงมาก) เเละเเม้ว่าพี่เข้าเค้าจะไม่ได้ทำงานในสายสถาปนิกก็ตาม เเต่ผมคิดว่าบทสัมภาษณ์ที่จะได้อ่านต่อไปนี้ ก็เป็นอีกหนึ่งมุมมอง เเละ เเนวทางหนึ่ง หลังจากที่เราเรียนจบไป เเละ สามารถเลือกได้ เชิญรับชมครับ

 

รายชื่อนักเเสดง

14Faults  – ผมเอง

๑o hr.s - พี่เข้ม

 

 

14Faults [ here's hoping ] says:

พี่เข้มมีเวลามั้ยอ่ะครับ คือจะขอสัมภาษณ์หน่อยครับ

๑๐ hrs . love is you . says:

แต่พี่ ไม่ได้ ทำงาน สถาปนิกนะ

พี่ทำ Grapic Design

14Faults [ here's hoping ] says:

ได้พี่ๆ

๑๐ hrs . love is you . says:

55 ok มาๆ

14Faults [ here's hoping ] says:

รบกวนเวลาหน่อยนะครับพี่เข้ม

งั้นคำถามเเรกเลยนะครับพี่เข้ม

๑๐ hrs . love is you . says:

อ่าฮะ

14Faults [ here's hoping ] says:

ประวัติในการเรียน ปีอะไร ชื่อ นามสกุล ชื่อคณะ

๑๐ hrs . love is you . says:

ปี 6 ชื่อ ฤกษ์ระพี โสภณ ชื่อคณะ หลวงพ่อ

14Faults [ here's hoping ] says:

ทำไมพี่ถึงเลือกที่จะเรียน คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ที่นี่ครับ เพราะอะไร

๑๐ hrs . love is you . says:

สมัยม.ปลายเรียนสายวิทย์

แล้วมองคณะอื่นรอบๆตัวแล้ว มันไม่น่าสนใจ

ชอบพวกศิลปะ พวกใช้ความคิดสร้างสรรค์ มากกว่า

ก็เลยคิดว่า น่าจะเลือกเรียน อะไรที่ได้ใช้ทั้งวิทยาศาสตร์แล้วก็ศิลปะ

ก็เลยสนใจคณะนี้

14Faults [ here's hoping ] says:

อ่อ

เเล้วระหว่างเรียนที่คณะนี้ 5 ปีที่ผ่านมา พี่เข้มรู้สึกยังไงบ้างครับ

๑๐ hrs . love is you . says:

เจ๋งมาก

14Faults [ here's hoping ] says:

55

๑๐ hrs . love is you . says:

5 5

14Faults [ here's hoping ] says:

คำเดียวเลยใช่ยพี่ สั้นๆ ได้ใจความ

๑๐ hrs . love is you . says:

ได้รู้สึกว่าตัวเองโตขึ้นกว่า มัธยมมาก

สามารถดูแลตัวเองได้ มีความรับผิดชอบมากขึ้น

แล้วก็จัดระบบวิธีการคิดตัวเองใหม่เกือบหมดเลย

14Faults [ here's hoping ] says:

อ่อครับ

๑๐ hrs . love is you . says:

เหมือนเปลี่ยนไปเป็นอีกคนเลย ประมาณนั้น

+ + เพราะตอนม ปลาย นี่เหี้ยมาก

14Faults [ here's hoping ] says:

555

๑๐ hrs . love is you . says:

ไม่ทำการบ้าน ไม่อ่านหนังสือ

มาเรียนสาย

สอบตก

= = โห เยอะ

มาอยู่นี่ ตรงกันข้ามหมดเลย

14Faults [ here's hoping ] says:

55 ก็จริงนะครับพี่

งั้นคำถามต่อไปนครับ

ช่วงเวลาที่เรียน พี่เข้มได้มีเวลากลับมาร่วมงานร่วมกิจกรรมของคณะมากน้อยขนาดไหนครับ

๑๐ hrs . love is you . says:

เยอะมากกกกกกกกกกกกก

14Faults [ here's hoping ] says:

ประธานติว 1 ละพี่

๑๐ hrs . love is you . says:

ทำชุมนุม ดนตรีอีก

แล้วก็พวกกิจกรรมของคณะที่ทำร่วมกับ สมาคมสถาปนิก อะไรพวกนี้

ทำมีตติ้ง อีก

งาน บี เดย์อีก

ปี 1 ปี 2 นี่ยังไม่ค่อยเท่าไหร่

แต่ หลัง ปี 3 มานี่ เยอะ

14Faults [ here's hoping ] says:

อ่อครับ

เเล้วพี่เข้มรู้สึกยังไง ที่ได้ทำกิจกรรมพวกนั้นครับพี่

๑๐ hrs . love is you . says:

สนุก แต่ก็เหนื่อยนะ

แต่มันเจ๋งตรงที่ได้รู้จักกับเพื่อน ภาคอื่น ที่มีความชอบ คล้ายๆ กันเนี้ย

มันคุยกันสนุก พอๆกับเพื่อนในภาคเลย

14Faults [ here's hoping ] says:

อ่อ เช่นชมรมดนตรีเป็นต้น

๑๐ hrs . love is you . says:

ใช่

ประเด็นหลักเลย

ถ้าไม่ได้ทำงานคณะ ก็คงไม่มี ชุมนุมดนตรีด้วย

14Faults [ here's hoping ] says:

อ่อครับ

เเล้วพี่เข้มคิดว่า สภาพแวดล้อมโดยรวมของคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ ลาดกระบัง ของเราทั้งบรรยากาศ เพื่อนๆ การเรียน เป็นยังไงบ้างครับพี่

๑๐ hrs . love is you . says:

สภาพแวดล้อมเอื้อต่อการทำกิจกรรมในคณะสุดแล้ว

แม่งไม่มี สิ่งยั่วยุ

ไม่มี สยาม ไม่มี มาบุญครอง

ใช้เวลากับการเรียน ได้ แม่ง 24 ชม.

14Faults [ here's hoping ] says:

55

๑๐ hrs . love is you . says:

กินข้าวอาบน้ำเสร็จ เช้า สตู

14Faults [ here's hoping ] says:

อืม จริงมากๆเลยพี่

เเล้วเพื่อนๆเป็นไงบ้างครับ คณะนี้

๑๐ hrs . love is you . says:

สนิทกันมาก

ไม่ได้แค่สนิทกันเป็นกลุ่มนะ

สนิทกันเกือยหมดเลย

รู้สึกว่ารักเพื่อนที่คณะ มากกว่า เพื่อนที่เรียน มัธยมกันมา

ช่วยเหลืออะไรกันได้เยอะ

14Faults [ here's hoping ] says:

อืม มันคงเป็นเพราะเราอยู่ด้วยกันเกือบตลอดเวลาด้วยใช่มั้ยครับ ทั้งพี่ ทั้งน้อง

๑๐ hrs . love is you . says:

ใช่

เช้ากลางวันเย็น มีกันอยู่แค่นั้นน

14Faults [ here's hoping ] says:

อื้มครับ

เเล้วพี่เข้มว่า คณะสถาปัตยฯ ลาดกระบังมีอะไรที่ควรปรับปรุงหรือเพิ่มเติมบ้างในการเรียนครับ มีข้อแนะนำอะไรบ้าง

๑๐ hrs . love is you . says:

ที่เป็นอยู่มันก็เยี่ยมมากแล้วแหละ

นึกไม่ออกว่า ดี กว่านี้มันจะเป็นยังไง

14Faults [ here's hoping ] says:

อ่อครับ

เเล้วตอนนี้ พี่เข้มเรียนจบเเล้ว ได้ไปทำงานที่ไหน บริษัทอะไร ตำเเหน่งอะไรครับพี่

๑๐ hrs . love is you . says:

ทำ อยู่ บริษัท เบ็น ภาษา และ ศิลปะ

ตำแหน่ง บรรณาธิการฝ่ายศิลป์

14Faults [ here's hoping ] says:

รบกวนพี่เข้มช่วยอธิบายขั้นตอนการทำงานของตัวเอง เเบบคร่าวๆได้มั้ยครับ

๑๐ hrs . love is you . says:

ก็ ดูแลเรื่องการออกแบบ Grapic ต่างๆในหนังสือทุกเล่มของบริษัท

ทั้งพวกการจัดหน้า การวางรูปแบบเล่ม รวมถึง รูปประกอบหนังสือ

ก็คล้ายกับตอนตรวจแบบอะแหละ ทำคอนเซป ของเล่ม

แล้วก็เข้าประชุม

แล้วก็เอามาทำ ตัวอย่างการจัดหน้า รวมทั้งพวก Character Design

แล้วก็ ตบ Theme ของทั้งหมดให้ลงตัว

แล้วก็ทำตัว ต้นแบบ

ตรวจ Proved

แล้วก็ทำต้นฉบับบ ตัว Final

แล้วก็ส่ง โรงพิมพ์

14Faults [ here's hoping ] says:

ฟังดูเเล้ว เป็นงานที่น่าสนุกเหมือนกันนะครับ

๑๐ hrs . love is you . says:

ก็ดีนะ

งานมันจบเร็ว ไม่ค่อยเบื่อ

14Faults [ here's hoping ] says:

อ่อครับ

พี่เข้มเเนะนำหนังสือของบริษัท ซัก เล่ม-2เล่ม ได้มั้ยครับ

๑๐ hrs . love is you . says:

ส่วนใหญ่ เป็นหนังสือ เด็กนะที่ทำมา

หนังสือ กิจกรรมภาษาอังกฤษ อะไรพวกนี้

ตัวล่าสุดที่เข้าโรงพิมพ์ชื่อ Fun and Easy Reading

14Faults [ here's hoping ] says:

อ่อครับ

เเล้วประสบการณ์ในการทำงานกับการเรียนต่างกันมากน้อยขนาดไหนครับพี่

๑๐ hrs . love is you . says:

ใช้ประสบการณ์ตอนเรียนเยอะพอสมควร เรื่องการพรีเซ้น งาน เรื่องวิธี การคิด ขั้นตอนการออกแบบ

แต่ความรู้ที่เป็นเรื่องเฉพาะทาง ไม่ค่อยได้ใช้เลย

14Faults [ here's hoping ] says:

อ่อ

๑๐ hrs . love is you . says:

ได้เรื่องความกล้า มาเยอะ

จากตอนเรียน

14Faults [ here's hoping ] says:

เเล้วพี่เข้ม เคยกะจะกลับไปทำงานสายสถาปนิกที่เรียนมารึเปล่าครับ

๑๐ hrs . love is you . says:

ก็ตั้งใจว่าอย่างน้อย ก็ จะออกแบบบ้าน ของตัวเองสัก 1 หลัง

จริงๆตอนนี้ก็มี job พวกออกแบบร้านอาหารเข้ามาเหมือนกัน

แต่เพิ่งคุยกันไปครั้งเดียว

14Faults [ here's hoping ] says:

อ่อ

บ้านตัวเอง 1 หลัง นี่ เรือนหอกะน้องคนนั้นใช่มั้ยพี่ 55

๑๐ hrs . love is you . says:

- – ให้พ่อแม่อยู่ครับบบ

แหมๆ

14Faults [ here's hoping ] says:

55 ผมล้อเล่นพี่

๑๐ hrs . love is you . says:

แล้วก็มีที่ยังรับทำอยู่ก็พวก 3D PResentation

14Faults [ here's hoping ] says:

อันนี้คือได้ใช้สกิลที่รับจากคณะนี้เต็มๆเลย

๑๐ hrs . love is you . says:

ใช่ๆ

14Faults [ here's hoping ] says:

พี่เข้มครับ งั้นผมขอวกเข้าคำถามเกี่ยวกับเรื่องความเห็นในวงการสถาปนิกได้มั้ยครับ

๑๐ hrs . love is you . says:

อ่าฮะ

14Faults [ here's hoping ] says:

มีหลายคนบอกมาว่าบริษัทสถาปนิกในประเทศไทย จะมีความสามารถที่แตกต่างกันไป พี่เข้มมีมีความคิดเห็นยังไงครับ

๑๐ hrs . love is you . says:

แตกต่างแน่นอน

บางบริษัท ถนัดงานบ้าน

บางบริษัท ถนัดประกวดแบบ

บางบริษัท ทำ ผังแม่บท

มันดีของมันอยู่ในตัวแล้ว

เพราะถ้า 1 บริษัทถนัดแม่งหมด ก็เจ๊ง กันหมดอะครับ

14Faults [ here's hoping ] says:

555

๑๐ hrs . love is you . says:

เพราะแต่ละบริษัท มันจะประสบการณ์ไม่เหมือนกัน

14Faults [ here's hoping ] says:

จริงครับพี่

เเล้วพี่เข้มคิดว่าลักษณะ หรือทักษะอะไรบ้างครับ ที่จำเป็นสำหรับคนที่จะเป็นสถาปนิก

๑๐ hrs . love is you . says:

ความรับผิดชอบ เรื่องหลักเลย

ต่อให้เก่งแค่ไหนแต่ไม่มีความรับผิดชอบ นี่ จบ หมด

14Faults [ here's hoping ] says:

ครับ

๑๐ hrs . love is you . says:

แต่บางคนแม่ง รับผิดชอบดีมาก แต่ทำงานไม่เป็น นี่ก็ไม่ไหว

+ + งานก็เจ๊ง เหมือนกัน

14Faults [ here's hoping ] says:

จริงครับ

เเล้วสำหรับปัญหาของสถาปนิกไทยในปัจจุบัน พี่เข้มคิดว่าคืออะไรครับ

๑๐ hrs . love is you . says:

น่าจะเป็นเรื่องของ คุณค่า ของสถาปนิก ที่คนส่วนใหญ่มองไม่เห็นมากกว่า

มันเลยทำให้อาชีพเรามันไปได้ไม่ไกล

ต่อให้ฝีมือ โคตรดีเลย แต่ คนที่จะสร้างบ้าน เค้ามองไม่เห็นคุณค่าของคำว่าสถาปนิก นี่ ยาก

หลายๆ คน ที่จะสร้างบ้านใหม่ ไม่รู้ว่า จะไปจ้างใคร

ก็ไปปรึกษา บริษัทรับเหมา

สุดท้ายก็ลงเอยที่แบบสำเร็จรูป

มันเห็นได้ชัดๆตรงที่ หมู่บ้านจัดสรร มันขึ้นเยอะมาก

จนที่ในเมืองนี่แทบไม่เหลือให้บ้านที่ได้รับการออกแบบที่เหมาะสมนี่ได้สร้าง

ทั้งที่ ถ้าเทียบราคาแล้วก็ไม่ได้ต่างกันบาก กับบ้านจัดสรร

14Faults [ here's hoping ] says:

อ่อครับ

๑๐ hrs . love is you . says:

ยาว – -

14Faults [ here's hoping ] says:

555

ไม่เป็นไรพี่ เเสดงความเห็นได้เต็มที่ ตามสไตล์พี่เข้มเลย

๑๐ hrs . love is you . says:

จบละ

จริงๆก็คือเรื่องของโอกาส นะแหละ

ที่มันแคบลง

14Faults [ here's hoping ] says:

ครับ

๑๐ hrs . love is you . says:

เพราะสถาปนิกตอนนี้มันเยอะมาก

สภาสถาปนิก ก็ไม่รู้ ว่า ทำอะไรได้บ้าง = =’

เอาตังค์ไปตั้ง 3500 ละ

14Faults [ here's hoping ] says:

55

งั้นผมเข้าคำถามต่อไปนะครับพี่เข้ม

๑๐ hrs . love is you . says:

อ่าฮะ

14Faults [ here's hoping ] says:

พี่เข้มว่าสถาปนิกไทยสามารถสู้กับสถาปนิกต่างประเทศได้มั้ยครับ

๑๐ hrs . love is you . says:

สบาย

ถ้าสถาปนิกไทย พูด ภาษาอังกฤษ ได้ดีนะ

5 5

14Faults [ here's hoping ] says:

55

๑๐ hrs . love is you . says:

ความคิดไม่ได้แพ้ฝรั่งหรอก

ฝีมือ นี่ยิ่งไม่ต้องพูดสู้ได้แน่นอน

แต่อาจจะติดตรงที่ คนไทยมีกรอบความคิดมากกว่าฝรั่ง

14Faults [ here's hoping ] says:

อ่อ

๑๐ hrs . love is you . says:

ยิ่งทำงานในประเทศนะ

14Faults [ here's hoping ] says:

มันอาจติดตรงที่ประเพณี ความเชื่อ หรือ กำลังเงินด้วยรึเปล่าครับ

๑๐ hrs . love is you . says:

กำลังเงิน นี่ เป็นหลักเลย

เราเลยไม่ค่อยได้มีโอกาสทำงาน ที่มัน ล้ำๆ แบบในหนังสือ

เพราะมันเปลืองเงิน

พอโครงการใหญ่ๆ มีเงินปุ๊บ ดันไปจ้างฝรั่ง ทำ

14Faults [ here's hoping ] says:

อ่อ

สรุปคือ เราพลาดตรงที่คนไทยบางส่วน ยังไม่เชื่อในในฝีมือของสถาปนิกในประเทศเราเองด้วยใช่มั้ยครับ

๑๐ hrs . love is you . says:

ใช่

14Faults [ here's hoping ] says:

เเล้วพี่เข้มคิดว่ายุคเศรษฐกิจในปัจจุบันนี้ มีผลกระทบต่อสถาปนิกไทยมากหรือน้อยเพียงใดครับ

๑๐ hrs . love is you . says:

ก็ การตัดสินใจที่จะสร้างอะไรใหม่ก็คงน้อยลงส่วนนึง

แต่ที่สำคัญเลย คือตัวเราเองต้องทำอะไรให้ประหยัดขึ้น

ตั้งแต่เรื่องในออฟฟิศจนเรื่องของวัสดุก่อสร้าง

ต้องรอบคอบขึ้น

ใช้ยังไงให้คุ้ม ให้ประหยัด

ต้องเปลี่ยนนิสัย กับแนวความคิด ให้สนใจเรื่องการสิ้นเปลืองมากขึ้น

14Faults [ here's hoping ] says:

ครับ

งั้นเดี๋ยวกลับไปเรื่องการทำงานของพี่เข้มต่อละกันครับพี่

พี่เข้มมีปัญหาในการทำงานอะไรบ้างรึเปล่าครับ

๑๐ hrs . love is you . says:

ตอนนี้ยังไม่ค่อยมีนะ happy ดี

ถ้ามีปัญหาก็คงเป็นตอนที่ คุยเรื่องคอนเซปงาน

บางทีความคิดเห็นไม่ตรงกัน

ก็มีทะเลาะกันบ้าง

แต่ก็เคลียจบกันได้

คงเป็นเรื่องของความคิดมันไม่ตรงกัน

14Faults [ here's hoping ] says:

อ่อ

๑๐ hrs . love is you . says:

มันแก้ได้โดยมันต้องเปิดใจ ฟังคนอื่น แล้วมองข้อดี ของ แต่ละความเห็น

แล้วก็มาคิดว่าทำยังไงถึงจะเอาข้อดีพวกนี้มาใช้ในงาน

แล้วงานก็จะจบ แบบ แฮปปี้

14Faults [ here's hoping ] says:

ซึ่งเรื่องปัญหาเเบบนี้ คตาดว่าถ้ามาถึงปี 5 คงจะได้เจอกันเกือบทุกคนในช่วงพรีทีสิสใช่มั้ยครับพี่

๑๐ hrs . love is you . says:

ใช่

แต่ตอนนั้น ทำ เบลอ ไม่สน = =’

14Faults [ here's hoping ] says:

55

เเล้วข้อสำคัญในการทำงานของพี่เข้มคืออะไรครับ

๑๐ hrs . love is you . says:

ก็ ทำเต็มความสามารถเรา นั่นแหละ

แต่บางที มันก็มีงานเร่ง ก็ต้องตัดใจเป็น

14Faults [ here's hoping ] says:

อ่อครับ

เเล้วพี่เข้มเคยคาดการณ์อนาคตข้างหน้ารึเปล่าครับ ว่าอยากจะทำอะไร จะเป็นยังไงต่อ

๑๐ hrs . love is you . says:

ก็คงทำอันนี้ไปสัก ปี แหละ

แล้วคงจะเรียนต่อ

หลังจากนั้นก็กลับมาทำงาน ตามความรู้ที่เรียนมาเพิ่ม

ซึ่งตอนนี้ก็ยังไม่รูว่าเจะเรียนอะไร

พอ 30 ก็กะว่า จะมองลู่ทางทำอะไรที่เป็นของตัวเอง

14Faults [ here's hoping ] says:

อ่อ

๑๐ hrs . love is you . says:

แต่ก่อน 30 ขอทำเพลงก่อนสัก 2 อัลบั้ม นะ

14Faults [ here's hoping ] says:

55

ผมกะลังจะถามเรื่องดนตรีกับพี่เข้มพอดีเลย

๑๐ hrs . love is you . says:

เดี๋ยวแก่ แล้วจะไม่ได้ทำอะไรดิบๆ

14Faults [ here's hoping ] says:

ใช่พี่ เเก่มากๆจะเริ่มหมดไฟ

ยังไงๆยุคนี้ไม่ว่าสถาปนิก หรือ นักดนตรี มันก็ต้องดิ้นเองอยู่เเล้ว

๑๐ hrs . love is you . says:

ไฟมันคงหมดไม่เยอะหรอก แต่ความคิดมันจะเริ่มอยู่กับที่ละ

มาก ดิ้นเอง เจ๊งเอง

14Faults [ here's hoping ] says:

ครับ

ใกล้จบเเล้วครับพี่ๆ รบกวนเวลาอีกนิดนะครับ

๑๐ hrs . love is you . says:

ดนตรี คงเป็นงาน อดิเรก แหละ

อ่าฮะ

14Faults [ here's hoping ] says:

พี่เข้ม รบกวนช่วยฝากอะไรถึงน้องๆรุ่นใหม่ๆ รวมถึงคณะของเราด้วย ได้มั้ยครับพี่

๑๐ hrs . love is you . says:

5 ปีแม่งสั้นนะ แป๊ปๆก็ 5 ปีละ

กอบโกยความรูประสบการณ์ ตอนเรียนเยอะๆ

เรียนจบมาชีวิต จะได้มีทางเลือก

14Faults [ here's hoping ] says:

ฮะ

นั่นคือข้อดีของการเรียนสาขาเราใช่มั้ยครับพี่

๑๐ hrs . love is you . says:

ใช่

คณะเราแม่ง กว้าง ทำอะไรได้เยอะ

ยกเว้น ตรวจสอบบัญชี อย่างนึง ทำไม่ได้

14Faults [ here's hoping ] says:

5555

ครับ

ยังไงๆ ผมขอบคุณพี่เข้มมากเลยครับ

๑๐ hrs . love is you . says:

ครับผม

 พี่เข้ม

ผลงานที่ผ่านมา

 

งานสถาปัตยกรรมคอมมิวนิสต์…? เป็นยังไง  หากเกิดคำถามเเบบนี้ขึ้นในใจเเล้วล่ะก็…

 

งั้น…ก่อนอื่น ผมว่าเราควรจะรู้จักกับคำว่าคอมมิวนิสต์ ตั้งเเต่เริ่มเเรกก่อนจะดีกว่า

 

ก้าวเขาสู้ชีวิตของ สถ.5 ได้ไม่กี่สัปดาห์ ก็ได้ไปทริปเเถบภาคเหนือ…..

 

 

พวกเราออกเดินทางในวันเสาร์ที่ 4 กรกฎา จากคณะ ด้วยรถคณะ ซึ่งมีพี่เเป๊ะเป็นคนขับ พวกเราเเต่ละคนสนุกสนาน ร่าเริง ดีใจที่ได้ออกเที่ยวเป็นหมู่คณะใหญ่ขนาดนี้ กีต้าร์ 1 ตัว ดีดมันเข้าไป ร้องเพลงตลอดทาง โดยที่ไม่รู้ว่าตอนนี้พวกเราอยู่ที่ไหนเเล้ว พี่เเป๊ะก็ขับรถไปเรื่อยๆ จนในที่สุด เราก็ได้มาถึงสถานที่เเรกกัน นั่นคือ บ้านเขาเเก้ว จังหวัดสระบุรี ของอาจารย์ทรงชัย พวกเราเดินเข้าไปก็พบกับลานกว้าง(ใหญ่ชะมัด) นั่งเลคเชอร์อาจารย์จิ๋วอยู่สักพัก(ซึ่งเหมือนกับรายการเจาะประเด็นอะไรซักอย่าง หรือเรารู้สึกไปเองไม่รู้) ก็ได้เดินวนรอบๆตัวบ้าน ….ใหญ่จริงๆ ทำไมมันใหญ่ขนาดนี้เนี่ย มีบ่อนำด้วย ทุกอย่างดูลงตัวดี ภูมิปัญญาคนไทยนี่ไม่ธรรมดานะเนี่ย เดินถ่ายๆๆๆๆ ถ่ายรูปมันเข้าไป จนพักรับประทานอาหารที่หอวัฒนธรรมพื้นบ้านไทยวน บรรยากาศดี อาหารใช้ได้ ที่สำคัญ ที่ตรงริมนำที่ได้นั่งกินข้าวนี่ มันช่างชิวเสียนี่กระไร พอกินข้าวอิ่มปุ๊บก็ได้ชมการเเสดงจากน้องๆ น้องๆอายุยังน้อยๆอยู่เลย เเต่ก็เเสดงการร่ายรำได้เก่ง น่าชื่นชมจริงๆ จบเเล้วเราก็เดินทางขึ้นรถต่อ เดินทางไปที่ต่อไป ตื่นเต้นๆว่าจะได้ไปที่ไหนต่อ เเล้วเราก็มาลงจอดที่โบราณสถานวัดพระนอน ซึ่งมีศิลาเเลง เเละ รั้วโดยรอบเป็นเเนว มีเเลนด์สเคปที่สวยงาม ตะลุยถ่ายๆๆๆ ถ่ายรูปต่อไป ถ่ายเสร็จบริเวณใกล้เคียงมีงานเวียนเทียน ผู้คนที่ศรัทธามาร่วมพิธีพอประมาณ เดินรอบๆไปเรื่อยๆ ถ่ายรูปองค์พระขนาดใหญ่(จริงๆ) เสร็จก็มืดเเล้ว ขึ้นรถไปถึงที่พักที่ลำปาง โอยยย… เหนื่อยจริง(ผมบ่นในใจ) เข้าห้อง วางของ ก็ไปหาข้าวทาน เเล้วก็หลับเลย หลับเป็นตาย การเดินทางไกลนี่มันลดพลังงานได้ดีจริงๆ… 

 

 

วันที่สอง วันอาทิตย์ที่ 5 กรกฎา ตื่นเช้ามางัวเงียนิดหน่อย จัดการทำความสะอาดร่างกาย เเล้วออกไปกินข้าวเช้าที่ข้างๆโรงเเรม ร้านข้าวซอย เห็นอาจารย์บอกกันว่า อร่อยนัก จัดไป ข้าวซอยเนื้อ 1 ที่ นั่งกิน…ทำไมมันเค็มอย่างเดียว ลองใส่พริกดู เผ็ด!! ลืมไปว่ากินเผ็ดไม่ค่อยได้ ทานเสร็จก็ขึ้นรถเตรียมเดินทาง สถานที่ต่อไปคือ วัดเสลารัตนปัพพตาราม ซึ่งเป็นวัดที่มีศิลปะเเบบล้านนา มีลานทรายขนาดใหญ่(อีกเเล้ว) เเต่บรรยากาศในวันนี้มันชื้นไปหน่อย(จริงๆมันมากเกินไป)เนื่องจากฝนตก ถ่ายรูปไป ก็กลัวว่าจะเป็นหวัดไป เเต่ก็ทำให้ได้เห็นมุมมองอีกเเบบของสถาปัตยกรรม ในรูปเเบบเก่าๆเเละอากาศชื้นๆ? ต่อกันที่ วัดพระธาตุลำปางหลวง พอลงรถปุ๊บ เจอทันที ทีเด็ดลำปาง รถม้าๆๆๆ เเต่ไม่ได้นั่ง…..ฝนยังคงตกอยู่ เริ่มเดินตามอาจารย์ขึ้นไปบนวัดซึ่งสูงมาก พื้นบันไดเปียกๆ เเละความสูงของมันเเล้ว สำหรับผมที่กลัวความสูงที่สุดในโลกนั้น ช่างทำให้รู้สึกหวาดกลัวว่าจะหกล้มหัวทิ่มเป็นอย่างมาก เเต่ก็ขึ้นมาถึงข้างบนจนได้ ซุ้มประตูวัด สวยงาม เเละ พอเดินเข้าไปก็พบว่า ที่วัดเเห่งนี้ยังอยู่ในช่วงบูรณะอยู่ วัดนี้มีขนาดใหญ่พอสมควร ก็ถ่ายมันต่อไป จนไปถึงอีกวัดหนึ่ง วัดโปงยางคก ซึ่งเป็นวัดขนาดไม่ใหญ่เท่าไรนัก ที่เด็ดกว่าคือเเบตเตอรี่กล้องถ่ายรูป ซึ่งดูเหมือนจะชาร์ตเต็มเเล้ว กลับหมดสนิท สิ้นสมรรถภาพในวัดนี้ อย่างหามิได้….เเละก็ได้เดินทางไปอีกหลายที่ พอช่วงหลังๆจะเป็นเเวะถ่ายรูปบ้าน ซึ่งอ.จิ๋ว เเกถูกใจบ้านไหน บ้านหลังนั้นจะถูกบุกรุกทันที(ผมรู้สึกยังงั้น)ด้วยกำลังนักศึกษามหาศาลที่เข้าล้อมบ้านในช่วงเวลาเพียงไม่กี่วินาที….น่ากลัว ซึ่งคนต่างจังหวัดใจดีมาก ให้ถ่ายรูปง่ายๆ พูดจริงๆถ้าเป็นบ้านผมโดนยังงี้ ผมคงตกใจเเละหงุดหงิดน่าดู จบวันที่สอง เหนื่อยยยยยยยยย…..เปียกกกกกก…..เริ่มหายามากิน เเละ หลับเป็นตายหนักกว่าวันเเรก

 

 

วันที่สาม วันจันทร์ที่ 6 กรกฎาคม กินข้าวร้านเดิม ข้าวซอยเค็มเหมือนเดิม…..ตระเวณถ่ายรูปบ้านต่อ…ฝนยังคงไม่หยุดตก มันตกทั้งวันจริงๆ ให้ตายเถอะโรบิ้น(โรบิ้น มันเป็นใคร!?) มีพระพาเดินทัวร์หมู่บ้าน ซึ่งมีบ้านโบราณเพียบ!! ไปหลายบ้านมาก ถ่ายๆๆๆๆมันเข้าไป(อีกเเล้ว) พอเริ่มเย็นก็ไปที่วัดข่วงกอม ความรู้สึกเเรก…รู้สึกมันเท่ห์ดีเเฮะ มันไม่เหมือนวัดทั่วๆไป ยังไงไม่รู้ เเค่การจัดเรียงกำเเพงก็เเนวเเล้ว เดินลุย ลงนากว่าจะไปถึงที่ๆอาจารย์ว่าสวยๆได้ โคลนตมมากมาย มีคนลื่นบ้างรึเปล่าผมไม่รู้ รู้เเค่ถ้าตัวเองลื่นนี่ งานเข้าเเน่ ข้ามสะพานไป ง่อนๆเเง่นๆ จะพังเเหล่มิพังเเหล่ โอ้ ชีวิตมันช่างเร้าใจเหลือเกิน มีเรื่องให้เสียวไส้ได้ตลอด พอดึกเข้านี่เเหละ วัดข่วงกอมเริ่มเปิดไฟ สวยงามมม!! สดชื่นนนน!! (เเบบอาจารย์ตี๋) เเต่มันก็สวยจริงๆ มันเหมือนการประยุกต์หลายๆอย่างเข้าด้วยกัน ถ้าให้ผมพูด คือผมรู้สึกว่า สามวันที่ผ่านมา ที่นี่ได้ใจผมที่สุดเเล้ว อาจเพราะผมไม่ชอบอะไรที่เก่าๆนัก..ก็เป็นได้ เเต่วัดนี้มีอะไรที่ต่างออกไป สรุปคือ ชอบ กลับมาที่พักเหมือนเดิม ชำระล้างร่างกาย เเล้วสลบไปในทันใด….จบวันที่สามเเบบเบลอๆ

 

วันที่สี่ วันอังคารที่ 7 กรกฎาคม วันนี้รู้สึกเเย่ๆ ผิดใจกับเพื่อนนิดหน่อย(พวกมันคิดว่านิดหน่อย) เดินถ่ายรูปคนเดียว(ซึ่งชินเเล้ว) ไปเรื่อยๆที่วัดพระเเก้วดอนเต้าสุชาดาราม วัดใหญ่มาก ที่สำคัญสวยดี เเต่ผมกลับรู้สึกเเปลกๆ ว่าทำไมมันไม่ร่มรื่นเท่าที่ควร ดูเเล้ววัดนี้มีความใหม่อยู่ ถ่ายไปถ่ายมา ลองเข้าไปเสี่ยงเซียมซีเล่นๆบ้าง มันทำนายว่าจะดีทุกอย่าง…จริงรึเปล่าไม่รู้ รอดูต่อไป เดินทางไปเรื่อย ถึงวัดปงสนุก ที่นี่ เหล่าผู้เคยขาดวิชาโปรเฟส 2 ครั้ง ก็ได้รับงานอันหนักหน่วง พกกลับบ้านไปอย่างสบายใจ!? ถึงเที่ยงไปวัดศรีรองเมือง หาข้าวกินก่อน หาร้านข้าวไม่เจอซะด้วย ซื้อกินมันตรงเซเว่นเเทน เเล้วก็เดินกลับมานั่งกินคนเดียวเเถวๆหน้าวัด ก็มีคุณลุงคนนึงเข้ามาคุยด้วย เอานําเย็นๆมาให้กิน ก็รู้สึกดีที่เค้าใจดีกับเรา เเต่เเกตัดผมได้เเนวมาก ตัดทรงบีทเทิลส์ซะด้วย…ทำให้ผมงงๆเกี่ยวกับสไตล์ของเเก คุยด้วยซักพักก็เดินเข้ามาถ่ายรูปในวัด ที่กำเเพงด้านล่าง มีร่องรอยผุกร่อนของอาคารอยู่เยอะพอสมควรเป็นรอยใหญ่ๆ ถ่ายรูปเก็บไว้เรื่อยๆ เจดง เจดีย์ หลังคา สเปซ ทั้งหลายเเหล่ เสร็จก็ไปถ่ายบ้านคนต่อ หลายๆคนในรถเริ่มงอเเง ไม่อยากลงจากรถเนื่องจากเหนื่อยเเละฝน ที่ตกเเบบไม่มีทีท่าว่าจะหยุด(ผมก็เป็นคนนึงที่เเอบไม่อยากลง) เสร็จเเล้วอาจารย์จิ๋วก็พาไปกินอาหารพื้นเมือง รสชาติเฉยๆ…..อาจเพราะผมเคยชินกับอาหารกลาง เเละ ใต้ มากกว่า จึงไม่ค่อยถูกใจอาหารชาวเหนือซักเท่าไหร่ ได้ลองกินกบทอดรั้งเเรกในชีวิตเนื่องจากเพื่อนสั่ง ไม่ค่อยประทับใจเท่าไหร่ กินเสร็จก็ขึ้นรถ เพื่อนๆเริ่มไอค่อกๆเเค่กๆ ทำให้เริ่มหวาดๆว่าในอาหารที่กินไป มีอะไรไม่ดีใส่อยู่ หรือ มีไข้หวัด2009 เเถมมาด้วยรึเปล่า…เเต่สุดท้าย ก็ไม่เป็นไร โชคดีไป ถึงที่พักที่สนามกีฬา ที่จังหวัดเชียงใหม่….ห้องจะใหญ่ไปไหน นอนอัดกัได้เยอะมาก ในคืนนั้นมีเพื่อนบางคนออกมาเเก้ผ้าวิ่งที่สนามกะสร้างตำนาน…ตื่นเช้ามาเป็นหวัด เซ่อจริงๆ

 

วันที่ห้า วันพุธที่ 8 กรกฎาคม ไปพระวิหารหอคำหลวง เเละ ไปดูโรงเเรม ยูเชียงใหม่ ซึ่งเป็นโรงเเรมที่นำสถาปัตยกรรมไทยมาประยุกต์ใช้ในการออกเเบบ ดูเข้าท่า เเละ สวยงามดี  ตามด้วยวัดทุ่งอ้อ เเละ วัดอินทราวาส(ต้นเกว๋น) วัดนี้นี่ประเด็นเลย งานเข้าจนได้ สำหรับคนขาดโปรเฟส1ครั้ง เเต่เป็นวัดที่สวยงามดีเรื่องการก่อสร้าง เเละ การจัดเเลนด์สเคปรอบๆ มีลานทรายขนาดใหญ่ รอบบริเวณวัด ถ่ายรูป เก็บรายละเอียด เนื่องจากต้องนำไปใช้ในการตัดโมเดลวิชาโปรเฟส ขอบคุณพี่ปริญญาโทที่พกตลับเมตรมาให้พวกผมยืม เย็นๆ จริงๆก็ดึกเเล้ว อาจารย์พาไปเเวะไนท์บาซ่า(วู้เย้) ได้ความรู้สึกเดินเที่ยวจริงๆซักที หาข้าวกิน อาหารเเพงมาก ถึงมากที่สุด เข็ดเลย จากนั้นก็เดินเที่ยวซื้อของฝากน้องๆรหัสทั้งหลาย ครอบครัว พ่อ เเม่ น้องสาว เเละที่รัก(ฮ่าๆ) หมดเงินไปพอประมาณ พอตัวเริ่มเบา(เนื่องจากเงินหายไปจากกระเป๋าตังค์) ก็ได้กลับที่พัก นอนอัดมันเข้าไปเกือบ 20 คน ดีอย่างที่ผมเป็นคนที่บทจะนอนคือนอน ประสาทรับรู้ทุกอย่างจะถูกชัทดาวน์หมด เสียงเอะอะอื้ออิงทั้งหลายในห้องจึงไม่สามารถมารบกวนผมได้ จบไปอีกในวัน…วันนี้รู้สึกสนุกดี

 

วันที่หก วันพฤหัสบดีที่ 9 กรกฎาคม ได้ไปกินข้าวที่ ม.เชียงใหม่ น่าเเปลกใจจริงๆ รู้สึกวันนี้เพื่อนๆทำตัวหล่อ ออกนอกหน้าผิดปกติ(เเต่ผมก็พอเดาใจพวกมันได้) ไปถึงมหาลัยเค้าก็สวยดี อาหารราคาไม่เเพง อร่อย เเละที่สำคัญสุดๆ ขาวมาก(สาวๆ) ก็ตื่นเต้นกันไปตามระเบียบพวกห่างไกลความสวยงาม ทานข้าวเสร็จ อิ่มหนำทั้งหนังท้อง เเละ อิ่มอกอิ่มใจกับความขาว เเล้วก็ไปต่อกันที่ ศูนย์วัฒนธรรม เรือนไทลื้อ นั่งฟังเลคเชอร์ไปพลาง ถ่ายรูปไปพลาง เพื่อนก็เหยียบพื้นบ้านหักซะงั้น อันตรายจริงๆความเก่าของที่เเห่งนี้ เเต่เป็นที่ๆมีบริเวณมาก เเละ มีอาคารหลายหลังที่สวยๆ ก็เดินไปเดินมาถ่ายรูปต่อไปเรื่อยๆ หมาที่บ้านน่ารักดี ได้มาที่นี่ทำให้รู้สึกซึมซับสถาปัตยกรรมไทยที่เกี่ยวเนื่องกับการอยู่อาศัยมากขึ้น(ถึงเวลานี้ ผมเริ่มเอียนวัดเเล้ว) ถ่ายเสร็จก็นั่งรถต่อที่หมู่บ้านหาดผาคัน อยู่ที่นี่ ถ่ายรูปทั้งวัน พวกบ้านเรือนต่างๆที่เก่าเเก่มีเยอะ เมมกล้องก็ใช้เยอะ ถ่ายไปจนเเบตหมด เมมเกือบเต็ม ก็ได้กลับที่พัก โชคดีที่เพื่อนเอาโน้ตบุ๊คมา เลยฝากไฟล์รูปไว้ได้ วันนี้ไม่ค่อยเหนื่อยเท่าไหร่นัก เพราะเหมือนได้เจออะไรใหม่ๆบ้าง ได้ถ่ายรูปสถานที่อื่นๆมั่ง(ที่ไม่ใช่วัด) ทำให้ความอยากรู้อยากเห็นกลับมาอีกครั้ง

 

วันที่เจ็ด วันศุกร์ที่ 10 กรกฎาคม ไปที่สนามบินสุโขทัยที่เป็นสนามบินที่ได้รับรางวัลบ่อยมาก สวยจริงๆสมคำโว การออกเเบบที่เป็นมิตรกับสิ่งเเวดล้อมเเละการผสมผสานเสน่ห์ของความเก่า เเละ ความโมเดิร์นเข้าด้วยกันอย่าลงตัว ทำให้สามารถสะกดใจ เเละ ต่อมรับรู้เกี่ยวกับงานสถาปัตยกรรม ได้เป็นอย่างดี พี่ผู้ดูเเลได้พาพวกเราขึ้นรถพาทัวร์สนามบิน ยิ่งทำให้รู้สึกตื่นตาตื่นใจ กับความกว้างใหญ่ไพศาลของบริเวณโยรอบขึ้นไปอีก มีกระทั่งสัตว์ป่าให้ชม นี่เเน่ใจเเล้วนะว่าเป็นสนามบิน(ผมคิดในใจ) ขึ้นรถถ่ายรูปไปเรื่อยๆก็สะดุดกับการจัดต้นไม้บริเวณสนามบินซึ่งพี่เขาบอกว่าจัดเป็นรูปเเบบให้เหมือนกับลายผ้า ซึ่งมีสีสันที่สวยงามมาก ติดตรงที่วันนั้นเเดดร้อนเปรี้ยงไปหน่อย พอเที่ยงก็มาไปกินข้าวที่ร้านอาหารในโซนสนามบิน ทำนานมาก รอเเล้วรออีก บะหมี่เเค่1ชาม ทำไมทำนานจัง เสร็จก็เดินทางไปอีกที่ ที่ศูนย์ศึกษา เเละ อนุรักษ์ตาสังคโลก ซึ่งมีการออกเเบบเหมือนจัดโดยนักออกเเบบเเลนด์สเคป คือกำหนดจังหวะ เเละ มุมมองบรรยากาศการเข้าถึงไว้ทั้งหมด ก็ถ่ายรูปไปเรื่อย ตักตวงความรู้ทั้งหลายเเหล่(เป็นบางครั้ง) ไปต่อที่ศูนย์บริการข้อมูลซึ่งที่นี่ก็ได้ความรู้มากมายเพิ่มขึ้นเกี่ยวกับโบราณสถาน เเละ ต่อด้วยวัดทุ่งศรี วัดเจดีย์เจ็ดเเถว เเละ วัดช้างล้อม มาถึงนาทีนี้เริ่มรู้สึกเหนื่อยมากเเล้ว ความทรงจำเริ่มขาดๆหายๆ พอกลับถึงที่พักเท่านั้น ทานข้าว จัดการกับตัวเองให้สะอาดเสร็จก็สลบไปในทันที จบไปอีกหนึ่งวันที่เริ่มหนักขึ้นอีกครั้ง

 

วันที่เเปด วันเสาร์ที่ 11 กรกฎาคม เนื่องจากการบุกตะลุยอย่างบ้าคลั่ง ถ่ายรูปในทุกที่ๆ ในหลายๆวันที่ผ่านมา โดนทั้งฝนอันหนาวยะเยือก เเละ เเดดพิฆาตอันร้อนเเรง ทำให้สภาพร่างกายเริ่มโอเวอร์ฮีท มีอาการปวดหัวพอเป็นกระสัย เเละ มึนๆกับสภาพเเวดล้อม จึงจำข้อมูลไม่ค่อยได้มากเท่าไรนัก ช่างเป็นวันที่ทรมานจริงๆ ที่พอจำได้คือได้ไปที่ไหนมั่ง เช่น วัดพระศรีรัตนมหาธาตุเชลียง วัดกุฎีราย วัดมหาธาตุ วัดศรีสวาย วัดพระพายหลวง เเละ วัดศรีชุม เหมือนกับโปรเเกรมการเดินทางเริ่มวนกลับมาที่วัดอีกครั้งหนึ่ง ผมเดินเบลอๆ ถ่ายรูปไปเรื่อยๆ ฟังอาจารย์พูดอธิบายก็ไม่ค่อยเข้าหัว(มึน) เเต่ที่รู้สึกได้คือ วัดเหล่านี้นั้น ก็มีศิลปะ มีรูปเเบบทางสถาปัตยกรรมที่เเตกต่างกันออกไป เเม้การจัดเเลนด์สเคปจะดูคล้ายคลึงกัน เเต่เเต่ละเเห่งก็เเสดงความสวยงามของตนเองออกมา…..ผมคิดว่าสำหรับนักออกเเบบเเล้ว คงจะมองงานเหล่านี้ เป็นความงดงามทางสถาปัตยกรรม เเต่สำหรับผม ผมคิดว่าตัวเองเป็นคนธรรมดา ผมรู้สึกว่าสิ่งที่งดงามที่วัดเหล่านี้เเสดงออกมานั้น มันคือความงดงามที่เกิดจากความศรัทธา ซึ่งผมคิดว่า มันเป็นพื้นฐานของมนุษย์ เเละ เป็นเเรงบันดาลใจในการก่อสร้างวัดเหล่านี้มากกว่า เดินไป ถ่ายรูปไปทั้งวัน ก็จบวัน กลับที่พักหาข้าวกิน เเล้วก็นอนหลับ อาการจะไข้ไม่ไข้ เริ่มเพลาๆขึ้น หัวที่ปวดเริ่มปวดน้อยลง เเต่สิ่งที่ยังไม่เปลี่ยนคือ ความรู้สึกเหนื่อย

 

วันที่เก้า วันอาทิตย์ที่ 12 กรกฎาคม วันสุดท้ายเเห่งการเดินทางของวัยรุ่น สถ.5 ผมตื่นเข้ามาด้วยอาการกระปี้กระเป่า เพราะไข้ที่ดูเหมือนจะขึ้นได้หายสนิทเเล้ว จัดการเเต่งตัวเเล้วรีบลงไปกินข้าวที่ร้านตรงข้ามโรงเเรมซึ่งขายก๋วยจั๊บ เสร็จเเล้วก้ขนของขึ้นรถเตรียมออกเดินทาง เอ้า เล็ทส์โกๆ พี่เเป๊ะก็บึ่งเลย ที่เเรก วัดพระศรีรัตนมหาธาตุ….คนเยอะมาก รู้สึกถึงพลังศรัทธาอย่างท่วมท้นหลั่งไหลออกมาเป็นออร่าสีทองจากตัวอุโบสถ(เว่อครับ เว่อ)  ก็เป็นอีกวัดหนึ่งที่ยิ่งใหญ่มาก ทำบุญไป 20 ได้พระมา 1 องค์ เดินถ่ายรูปรอบๆ เหมือนพลังงานที่หายๆไปใน 2-3 วันที่ผ่านมาจะกลับมาอีกรอบ อาจะเพราะสภาพร่างกายดีขึ้น ถ่ายรูปเสร็จก็ออกไปรวมกับเพื่อนๆที่ข้างนอกวัดซึ่งมีของขาย ก็หาอะไรกินนิดๆหน่อยๆ จนอาจารย์เรียกให้ไปอีกวัดหนึ่งซึ่งอยู่ไม่ไกลจากกันนัก คือ วัดราชบูรณะ ก็ถ่ายๆ เข้าไปฟังอาจารย์เลคเชอร์ในโบสถ์ เเล้วออกมาก็พบกับ ระฆัง(หรือฆ้อง) ผมเรียกไม่ถูก เเต่มันมีขนาดใหญ่มาก ที่เเปลกคือ เเค่ลูบๆๆๆ มันเท่านั้นมันก็จะส่งเสียงกังวาลออกมาเหมือนดั่งเสียงเบสชั้นดีที่ออกมาจากชุดโฮมเธียเตอร์ระดับสูง(ว่าเข้านั่น) ก็สร้างความมหัศจรรย์ใจได้ไม่น้อย เนื่องจากผมเป็นบุคคลที่มีความสามารถในด้านวิทยาศาสตร์ระดับศูนย์เเล้ว(ไม่ใช่สูง) ยิ่งทำให้ฉงนกับระบบการกระจายเสียงของมันเข้าไปอีก ข้างๆก็มีที่ให้ทำบุญอะไรซักอย่าง จำไม่ได้ เเต่ที่จำได้คือต้องเดินขึ้น เดินลงต้นไม้เก้ารอบ ถึงจะทำเสร็จ พอเสร็จก็ไปหาอะไรกินที่วัดเดิม เย็นตาโฟเส้นใหญ่อร่อยดี จากนั้นก็ไปซื้อของฝากอีกนิดหน่อย วันนี้อากาศก็ยังคงร้อนอบอ้าวอีกเช่นเคย ทำให้เดินได้ไม่นานก็รู้สึกเหนียวๆครั่นเนื้อครั่นตัว มีเพื่อนบางคนซื้อคมเเฝก(เเบบในละครไทยเรื่องหนึ่ง) กลับบ้านไปด้วยสีหน้าดีอกดีใจ ซึ่งราคามันเเพงพอตัว(100 บาท) ซื้อของกันเสร็จเรียบร้อยก็เตรียมตัวกลับ ผมขึ้นไปนั่งบนรถรอคนมาครบ ระหว่างรอก็หยิบกีต้าร์มานั่งดีดเล่น นิดหน่อย รู้สึกโล่งๆ ใจนึงก็อยากเที่ยวต่อ อีกใจก็อยากกลับ สุดท้ายเมื่อคนมาครบก็เริ่มเดินทางกลับกัน ทุกคนเหมือนยังมีพลังเหลือเฟือกันอยู่ ก็นั่งร้องเพลง ดีดกีต้าร์ เล่นกันตลอดทาง จนถึงคณะโดยสวัสดิภาพ

 

เหนื่อย….เเต่ไม่ใช่ว่าจะไม่สนุก จะมีสักกี่ครั้งที่เราได้มาทำอะไรเเบบนี้กับเพื่อนฝูง เเละ เหล่าอาจารย์ เป็นหมู่คณะที่ใหญ่ขนาดนี้ ผมคิดในใจตอนเดินทางกลับ หยิบกล้องขึ้นมาดูรูปที่ถ่ายๆไว้ ยอดรวมก็ปาเข้าไป 2000 กว่ารูปเเล้ว ไม่น่าเชื่อ …เกิดมาผมไม่เคยถ่ายรูปเยอะขนาดนี้จริงๆ เเต่ก็ดีนะ ถ้าให้พูดตรงๆคือ ผมเป็นคนที่ไม่เคยรู้สึกอะไรกับสถาปัตยกรรมไทยเลย ไม่ใช่ว่าไม่ชอบ หรือว่าอะไร เเต่ผมก็ไม่ได้รู้สึกประทับใจอะไรกับมันเป็นพิเศษ เเต่จากการมาทริปครั้งนี้ เเม้เรื่องที่อาจารย์เลคเชอร์ ผมอาจจะฟังบ้าง ไม่ฟังบ้าง รู้เรื่องบ้าง ไม่รู้เรื่องบ้าง เเต่ที่เเน่ๆ การได้ลงไปสัมผัสกับมันเอง สำหรับผมเเล้ว มันคือการเรียนรู้ที่ดีที่สุด การเรียนรู้ด้วยตนเอง ผมว่าคนอื่นๆ คงมีอีกหลายคนที่ไม่ต่างกับผมนัก คือเป็นพวกที่ไม่ค่อยสนใจจะรับฟัง หรืออ่านข้อมูลที่มีเท่าไรนัก เเต่จะเรียนรู้ได้ด้วยการลงมือ ลงเเรง ไปอยู่ในสิ่งนั้นจริงๆ ให้ทุกๆอย่างมันสลักเสลาไปถึงจิตวิญญาณ(โอ้โห)โดยไม่ต้องให้ใครเอาสิ่งเหล่านั้นมายัดเข้าหัวเราเอง มันทำให้ผมเข้าใจในสิ่งเหล่านั้นมากขึ้น สิ่งที่เรียกว่า สถาปัตยกรรมไทย เเม้จบไปผมอาจจะไม่ได้ทำงานเกี่ยวกับด้านนี้(หรืออาจจะไม่ได้ทำงานเกี่ยวกับสาขาที่เรียนมาเลยด้วยซํา) เเต่มันก็ทำให้ผมรู้สึกชื่นชมคนโบราณอยู่ในใจ ถึงเเนวคิด ฝีมือ อันเกิดจากความศรัทธาของพวกเขาที่มีต่อพระพุทธศาสนา ชื่นชมภูมิปัญญาชาวบ้าน ฝีมือในการสร้างที่พักอาศัยเเบบพื้นถิ่น ของพวกเขา เเละ ที่สำคัญ ที่ประทับใจมากที่สุดในการมาทริปหนนี้ คือ ความมีนำใจของชาวบ้าน ที่ต้อนรับพวกเราอย่างอบอุน เเละ เป็นมิตร

 

ทั้งหมดคงจะเป็นความทรงจำที่ดีๆของปี 5 เเม้มันจะเหนื่อยบ้าง เปียกบ้าง ร้อนบ้าง ไข้ขึ้นบ้าง ก็ตาม เเต่ก็ดีใจที่ครั้งหนึ่งได้ไปสัมผัสกับสิ่งเหล่านี้ สถาปัตยกรรมเหล่านี้ สังคมเหล่านี้ ทั้งหมดเหมือนฝันไปจริงๆ เเม้ตอนนี้จะกลับมาสู่โลกเเห้งความจริงซึ่งมีการงานอันหนักหน่วงรออยู่เเล้วก็ตาม เเต่เมื่อนึกถึงช่วงเวลานั้น ก็จะรู้สึกมีความสุข เเละ สามารถยิ้มออกมาได้

 

คุณเคยมั้ย ในการที่จะเเทนค่าความรู้สึกต่างๆที่คุณรู้สึก ออกมาเป็นสีๆ เช่นว่า เวลาที่คุณรู้สึกสนุกสนาน คุณมองว่า ชีวิตของคุณนี่ เปรียบได้ดั่งสีที่สดใส หรือตอนที่ คุณมีความรัก เเล้วคุณบอกว่า ตอนนี้มองไปทางไหน ก็เห็นเเต่สีชมพู นั่นเเหละ มันคือมโนภาพที่คุณคิดขึ้นมาเเทนค่า ความรู้สึกนั้นๆ เเบบที่ผมกล่าวตอนต้น ใช่มั้ยล่ะ ลองคิดดูนะครับ เเต่ละคนอาจเเทนค่าความรู้สึกต่างๆด้วยสีที่ไม่เหมือนกัน เช่น คุณเเทนค่าความสดใส ด้วยสีเเดง เเต่ผมเเทนด้วยสีเหลืองเป็นต้น เอาล่ะ เรามาทดสอบกันดีกว่า คุณลองทําตามผมนะ

ผมจะให้ชื่อเรียกของความรู้สึกต่างๆกับคุณ นิยามคงไม่ต้องนะ เเล้วคุณลองเเทนค่าความรู้สึกด้วยสีต่างๆที่คุณคิดว่าเหมาะสมดู ว่าเป็นไงมั่ง ลองดูนะครับ

1.ความรัก

2.สดใส ร่าเริง

3.บริสุทธิ์

4.ความเศร้าสร้อย ความหมองหม่น

เป็นไง ลองเเทนค่าความรู้สึกข้างต้น ด้วยสีต่างๆรึยัง ผมเชื่อว่า คุณคงจะได้เเต่ละสีไม่ตรงกันหรอก เพราะเเต่ละสีมันเกิดจากนิยามในใจของคุณ(เเต่รักนี่น่าจะเอาสีชมพูกันเยอะนะ) บางข้อที่ผมกล่าวมาก็เหมือนมีไอค่อนประจําคําพูดมันอยู่เเล้ว คือสีประจําที่มันควรจะเป็น ผมจะกล่าวถึงข้อสุดท้ายดีกว่า ความเศร้าสร้อย ความหมองหม่น เป็นไงครับ คุณเเทนความรู้สึกนี้ออกมาด้วยสีอะไร ผมว่าเเทบจะทุกคนเลยนะ ต้องเเทนออกมาด้วยโทนสีหม่นๆ ไม่ดําก้อเทา ใช่มั้ยล่ะ เพราะสีพวกนั้น เหมาะที่สุด กับความเศร้าสร้อย ความตาย เเต่ในทางกลับกัน เช่นสีดําก็สามารถเเทนได้ถึงความลึกลับ ได้เช่นกัน สีในโทนนี้ จึงมึกถูกนําเสนอไปในเเง่ของความหมอง ความลึกลับ อะไรที่เป็นปริศนา ที่ไม่สามารถเข้าใจได้

    ในภาษาอังกฤษน่ะ ใช้สีเทาเป็นตัวเเทน เครื่องหมาย ของความหมองมัว ถ้ามีคนกล่าวว่า my life is grey ก็หมายความว่า ชีวิตของเค้าน่ะเเย่มาก คือไม่ใช่ว่ามันเเย่เพราะเเบบดวงซวยหรือไรนะ เเต่จิตใจของเค้าน่ะเเย่ ภายในจิตใจเค้าหม่นหมอง นั่นเอง

    คุณเคยเป็นเเบบนี้มั้ย ตอนที่ชีวิตคุณรู้สึกมองไปทางไหนก็เป็นสีเทาๆ มันเเย่ไปหมด ข้างในจิตใจ คุณเหมือนไม่มีอะไรหลงเหลือในชีวิต ทั้งความฝัน จุดมุ่งหมาย หรือ เเรงกายในการดํารงชีวิต หากคุณไม่เคยผิดหวังอะไรมา หรือ สูญเสีย บางสิ่งที่สําคัญมากมายกับคุณไป คุณคงจะไม่รู้หรอกว่ามันรู้สึกยังไง คุณที่ตอนนี้มองโลกเป็นสีที่สดใส คุณที่มองโลกเป็นสีชมพูเพราะโลกนี้สําหรับคุณมันเต็มไปด้วยคําว่ารัก คุณคาดหวังกับความรักอันนั้น ระวังไว้ให้ดีๆ เพราะ มีคนกล่าวว่า…โลกเรานั้น หมุนรอบตัวเอง เเละ มนุษย์เราทุกคน ก็หมุนตามโลก หมายความว่า คนทุกคนมีสิทธิ์ที่จะเปลี่ยนเเปลงได้ในภายภาคหน้า ทั้งเพื่อน คนรัก หรือ ญาติพี่น้อง ไม่มีอะไรที่ไม่มีวันเปลี่ยนเเปลง จงทําใจไว้ คนที่เรารักมากที่สุดในวันนี้ ต่อไปเราอาจจกลายเป็นคนที่เค้าเกลียดได้เช่นกัน เเล้วโลกของคุณจะเปลี่ยนสีไป หากคุณไม่เข้มเเข็งพอ คุณจะไม่สามารถทนอยู่ในโลกสีเทาใบนี้ได้ คุณต้องพยายามหาทางหยุดความรู้สึกนี้ให้ได้ หรือ ทําใจยอมรับเเล้วใช้ชีวิตต่อไปในโลกสีเทาๆนี้ รอจนกว่า วันที่ความรู้สึกนี้จะหายไป หรือ วันที่ตัวเราดับสลายไปเเทน เเต่คุณไม่ต้องกลัวว่าจะพลาดพลั้งเข้ามาอยู่ในที่เเบบนี้ง่ายๆหรอกนะ ผมบอกเเล้ว ถ้าหากคุณไม่เคยเจออะไรที่ร้ายเเรง หมดหวังกับทุกๆอย่าง โกรธเกลียดโลกใบนี้ล่ะก็ ประตูที่เปิดต้อนรับคุณสู่โลกสีเทานี้น่ะ ไม่เปิดง่ายๆหรอก เเต่ถ้าหากวันใดวันหนึ่ง ประตูที่คุณกลัวนักกลัวหนา ไม่อยากเดินเข้ามา บานนี้ เปิดออกล่ะก็……

ยินดีต้อนรับนะครับ

มาอีกเเล้วครับท่าน เพลงที่โดนใจผมอย่างเเรง เพลงเเคนเซอร์(มะเร็ง)ของวงเคมีของผม555 เพลงนี้ครับเนื้อหาเส้าสะท้านใจสุดๆ + การร้องนําของนายเจราร์ด เวย์ นักร้องคนสําคัญของวง เสียงที่ขึ้นสูงซะสุดๆของเค้าผู้นี้ทําให้เพลงนี้ลงตัวสุดๆ เนื้อหากล่าวถึงคนผู้หนึ่งที่กําลังจะจากพี่น้อง ครอบครัว ที่เค้ารักไปเพราะโรคมะเร็งร้าย เเม่เจ้า มันเเต่งได้ลําลึกจิงๆ เจราร์ดถ่ายทอดความรู้สึกของคนผู้นั้นผ่านเนื้อหาที่สุดสะท้านทรวงเเละเสียงร้องได้เยี่ยมยอด(ผมขอสรรเสริญคุณจิงๆ เมื่อก่อนผมคิดมาตลอดว่าพวกวงอีโมจะมีปัญญาเเต่งเพลงเนื้อหาไพเราะเพราะพริ้งยังงี้ได้ไง นายเจราร์ดได้เเสดงให้ผมเหนเเล้วว่าพวกเค้า….ของจริง!!) ที่กุชอบเพราะปู่กุก้อตายเพราะมะเร็งลําไส้ กุไม่ได้อยู่กะปู่เเม้กระทั่งตอนที่ท่านจากไปด้วยซํา(ทุกทีก้อมารู้ทีหลังสุดตลอด ตอนมีคนตายเนี่ย …) เพลงนี้พอได้ฟังก้อรู้สึกคิดถึงปู่ขึ้นมาทันทีเลย ปู่จ๋า….

เนื้อเพลงมีที่โดนหลายช่วงมากเเต่ที่โดนมากที่สุดก้อตอนที่มันร้องว่า i will not kiss u….cuz the hardest part of this is leaving….u โอ้ เส้าจับใจที่สุดอ่ะ

คนที่จะจากเราไปเค้าไม่ต้องการที่จะเเสดงความห่วงใยกับเรามากมายเพราะการที่เค้าจะต้องทิ้งเราไปนั่นเเหละที่ยากเข็ญที่สุด นี่คือตัวอย่างของเนื้อเพลงที่ไม่มี(จิงๆ)ในวงการเพลงไทย มันเอาเเต่ร้ากกกก เทอนะ ทิ้งเราทําไม ทําไมจากชั้นไป พ่อเเม่มันชื่อความรักเหรอวะ ก้อรู้นะสําหรับบางคนน่ะ มองว่าความรักคือสิ่งที่ขาดไม่ได้ในชีวิตประจําวัน จิงๆเเล้วมันคือความจิงเหรอ สําหรับกุอ่ะ กุคิดว่าไม่ใช่นะ มีคนกล่าวไว้ว่า….ความรักเปนส่วนประกอบของส่วนหนึ่งของชีวิต เเต่ไม่ใช่ทั้งหมดของชีวิต เราไม่เปนไรถ้าขาดมันช่วงนึง เพราะซักวันเราจะได้มันกลับมาในนามของความรักที่เเท้จิง เเละมันจะคงอยู่กับเราตลอดไป 5555 จะมัวร้องไห้ ท้อเเท้ หดหู่กะชีวิตเมื่อขาดความรักไปทําไม ในเมื่อเราทําวันที่เหลือของเราให้มันดีกว่านี้ได้น่ะ กุเชื่อว่าซักวันเมื่อถึงเวลาที่เราพร้อมทุกอย่าง ความรักของจิงจะมาให้เราเจอเอง เพราะฉะนั้นอย่าคิดมาก ชีวิตมีเท่าไหร่ ใช้ให้เต็มที่ เเต่จงตั้งอยู่ในความปลอดภัย เซฟๆไว้ เเล้วสนุกกับการใช้ชีวิตดีกว่า เเล้วคุณๆจะมีความสุขกับการใช้ชีวิตมากกว่านี้ หวังว่าทุกๆท่านจะเอนจอยกะชีวิตนะ อย่าไปเส้า ปล่อยมันผ่านไป ดั่งเนื้อของเพลง i let go ที่กล่าวว่า i can’t be that way,when my life look this grey so i let go เข้าใจมั้ย ไปเเปลเอาเอง

อย่าหาว่ากุเเอนตี้เพลงไทยเลยนะ ที่ฟังเเต่เพลงร๊อคอินเตอยังงี้ยันปัจจุบันเนี่ยเพราะเพลงไทยไม่มีเนื้อหาที่กุต้องการจิงๆอ่ะ กุไม่ชอบพวกที่มองโลกว่าความรักคือสิ่งสําคัญที่สุดของชีวิต กุต้องการเพลงที่มีเนื้อหาที่ดีกว่านั้น เพลงที่เปิดโลก บ่งบอกความจริงของความหมายคําว่าการใช้ชีวิตได้ เราจะใช้ชีวิตยังไงให้ดี นั่นเเหละ คือสิ่งที่เนื้อหาในเพลงไทยไม่มี อย่ามองว่าพวกเเบบกุเปนพวกรุนเเรงหยาบกระด้างนะ ถ้าคิดยังงั้นคุณกําลังเข้าใจผิดเเล้ว พวกกุก้อรักใครเปน เส้าเปน เหมือนคนปกตินั่นเเหละส่วนพวกที่บ้าความรุนเเรงน่ะ พูดจิงๆกุไม่เคยเจอคนตีกันในงานคอนเสิตของพวกอันเดอร์กราวด์เลย เหนเเต่เเม่งตีกันเฉพาะที่ๆมีวงไทย ตลาดๆ ร้องเเต่เพลงที่มีคําว่า รักๆๆๆๆ เท่านั้นเเหละ จิงมั้ย ลองเอาไปคิดดูละกัน

*วงบิ๊กเเอสอัลบั้มใหม่เเม่งลอกซาวด์ของวงเมทัลอินเตอไปเพียบเลยว่ะ เเม่ง ไอ้พวกไม่มีจุดยืน ไม่มีหัวคิด

**ขอโทด ท่านๆอาจจะเปนเเฟนวงมัน เเต่ผมไม่ใช่ ไม่ได้เเอนตี้นะ เเต่มันลอกมาจิงๆ เฮ้อออออ……ทามไมมันไม่คิดซาวที่เปนของตัวเองวะ ลอกเค้าอยู่ได้ บอดี้เเสลม เเคลช โปเตโต้อีก กระเเดะจะเปนอีโม อีโมบ้านมันเรอะ ร้องเเต่เพลงรักๆๆๆๆอกหักๆๆๆๆ เนี่ย เอาซาวด์วงอื่นเค้ามาทําเสื่อมเสียเเท้ๆ ไอ้พวกเกรียนๆบ้านเราตอนนี้มันเข้าใจความหมายของซาวด์เเนวอีโมผิดไปเเล้ว เเต่ที่พูดมาเนี่ยกุก้อไม่ใช่เเฟนอีโมนะ เเต่ก้อถือว่ามันเปนเเนวดนตรีดีๆอีกเเนวนึง ที่คนไทยไม่รู้จักความหมายที่เเท้จิงของมัน…..มันเน่าเส้าใจจิงๆนะเนี่ย

จน เครียด อกหัก ไปฆ่าตัวตายไป สําหรับวัยรุ่นทุกท่านที่ไม่มีหัวคิด เข้าใจผิดว่ารักคือการทุ่มชีวิตนะครับ ลาก่อน ไอ้เพ้อเจ้อ

 

 

 

 

 

 

ว่าด้วยเรื่องของหนังอันดับ1ในดวงใจกุตลอดกาล นั่นคือ The Crow นั่นเอง

มันก้ออกมา 5 ภาคเเล้ว ซึ่งกุก้อได้ภาคหนังใหญ่มา4ภาค(โหลดเอา)

 

 

The Crow

ภาคเเรกนําเเสดงโดยเเบรนด้อน ลี ลูกชายเเท้ๆของบรูซลีเลย หล่อสัดอ่ะ

เริ่มเรื่องมาด้วย เอริค ดราเวน นักร้องวงร๊อคนาม Hangman jokes ถูกเเก๊งค์อันธพาลฆ่าตายโดยการโยนลงมาจากหน้าต่างห้องพักตนเอง โดยที่ก่อนตายพวกมันได้ข่มขืนคนรักของเค้า ต่อหน้าต่อตา 1ปีผ่านไป เอริคกลับมาจากความตาย เเละไล่ล่าฆ่าพวกมันจนหมด

โดยรวมภาคนี้พระเอกระหําดีมาก เเบรนด้อนเเสดงได้ดี เเต่เนื่องจากอุบัติเหตุตอนถ่ายทํา ลูกปืนลั่นใส่ ทําให้เค้าต้องตายลงจิงๆ เเล้วเลยต้องเปลี่ยนนักเเสดงคนใหม่ ซึ่งเปลี่ยนตอนไหนกุยังไม่รู้เลย เพราะหน้ามันคล้ายเเบรนด้อนมาก

ประโยคเด็ด / it’s can’t rains all day – เเสดงถึงความหวังของเอริค ไม่มีอะไรที่มันจะเเย่ตลอดไปหรอก

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

วันที่3ไปเอาโมเดลคืนมาจากคณะ เลยเอารูปถ่ายโมเดลเพื่อนๆมาด้วย เชิญทัศนาโฒเดลพวกเที่ใช้เวลา2วันเท่านั้น อั๊นๆๆ กันเถิดทุกท่าน