Monthly Archives: December 2007

เคยรู้สึกบ้างมั้ย ว่าในโลกนี้มันมีคนอยู่2ประเภท คือ คนที่อยู่เเต่ในเเสงสว่าง ผู้ซึ่งมีความสุขตลอดเวลา ไม่มีอะไรมากมายให้ทุกข์ระทมใจ ใช้ชีวิตอย่างสะดวกสบาย มีเเต่ผู้คนรักใคร่ สนับสนุน มิตรสหายมากมาย เป็นบุคคลที่พระเจ้ารักใคร่ ส่วนคนอีกประเภทนึง คือคนที่ได้เเต่อยู่ในเงามืดมาตลอด เเม้อยากจะออกไปไขว่าคว้าหาเเสงสว่างยังไงก็ตาม มันก็เหมือนเป็นเเค่ความเพ้อฝัน ขาดคนเข้าใจ สิ้นไร้ความหวัง ไม่มีเหลืออะไรซักอย่าง จนสุดท้ายก็กลายเป็นคนที่ว่างเปล่า ไม่สามารถรับรู้ความรู้สึกเเบบคนอื่นๆได้ ความรัก ความห่วงหาอาทร ความเข้าใจ มิตรสหายที่รักใคร่ มันเป็นยังไง ไม่เคยที่จะเข้าใจ มันเหมือนกับเดินอยู่บนทางที่มืดมนไม่มีที่สิ้นสุด พอเห็นเเสงสว่างลิบๆ มันก็คิดไปไกลว่าสามารถที่จะออกไปรับไออุ่นจากเเสงนั้นได้ ที่ตรงนี้ มันหนาวเหลือเกิน เเต่สุดท้าย เเสงสว่างนั้นก็พลันหายลับไปจากสายตา เหลือเเค่ความมืดมนที่อยู่รอบข้าง คอยกัดกินหัวใจ ที่อ่อนเเอเหลือเกิน ร่างกายเริ่มอ่อนเเรงลงเรื่อยๆ ไม่มีกะจิตกะใจจะทําอะไร ไม่มีวันรับรู้ความสุขเเบบผู้อื่น ไม่มีวันได้รับความรักจากใครๆ … Continue reading →